Συγκομιδή

Η συγκομιδή του ελαιοκάρπου πρέπει να γίνετσι στο άριστο στάδιο της ωρίμανσης. Το στάδιο αυτό φαίνεται να συμπίπτει με την αλλαγή του καρπού από πρασινοκίτρινο σε μελανοϊώδες.

α. Συγκομιδή με τα χέρια.

Το μάζεμα των ελιών με τα χέρια είναι το καλύτερο, γιατί οι ελιές δεν τραυματίζονται και έτσι δεν δημιουργούνται μύκητες και βακτήρια που αυξάνουν την οξύτητα και μειώνουν την ποιότητα του ελαιολάδου. Όταν τα δέντρα είναι ψηλά η συλλογή γίνεται με σκάλες για να φτάσουν τα κλαδιά του δέντρου· οι επιτραπέζιες ελιές μαζεύονται όλες με τα χέρια.

β. Συγκομιδή με ράβδισμα.

 Κάτω από τα ελαιόδεντρα στρώνονται λωρίδες πανιών (λιόπανα) και με ευλύγιστα ραβδιά, σε διάφορα μήκη, χτυπούν τα κλαδιά του δέντρου μέχρι που να πέσει ο καρπός. Τεχνική πιο οικονομική από την προηγούμενη με βασικό μειονέκτημα τον τραυματισμό ποσοστού από τον ελαιόκαρπο που μαζεύεται.

γ. Συγκομιδή με δονητές.

Στις μέρες μας τα ραβδιά έχουν αντικατασταθεί από τις ηλεκτρομηχανές κρούσεως μήκους μέχρι και τριών μέτρων (λειτουργούν με μπαταρίες) με που περιορίζουν τους τραυματισμούς του δέντρου και των καρπών.

γ. Μάζεμα από το έδαφος.

 Συναντάται κυρίως στα πεδινά εδάφη. Μαζεύονται οι καρποί που πέφτουν κάτω στο έδαφος από υπερωρίμανση ή από προσβολή ασθενειών. Η πτώση των καρπών στο έδαφος βασισμένη στην υπερωρίμανση, ακόμη κι επάνω σε δίχτυα, προκαλεί την μόλυνσή τους και την αλλοίωσή τους παίρνοντας και την μυρουδιά του εδάφους. Δύο λόγοι κάνουν αυτή την μέθοδο πιο οικονομική όπου αυτή προσφέρεται, όπως τα πεδινά εδάφη: το χαμηλό κόστος συλλογής και η πλούσια καρποφορία των δέντρων την επόμενη χρονιά επειδή τα δέντρα δεν υποφέρουν. Όμως το ελαιόλαδο που παράγεται μ’ αυτή την μεθοδολογία συλλογής είναι κακής ποιότητας.